SEYYİD İBRAHİM BURHANEDDİN DESÛKΠ

1238-1294  636-692

       Dört Qutub’tan biri ve Desûkiyye (Düssûkiyye) Tarikati’nin Pîri. Aşağı Mısır'da Desûk (Düsûk) Kasabası’nda 636 (1238) de doğdu. Babası Ebû'l-Feth bin Abdi'l-Ganâim el-Vasıtî'nin Damadı ve Halifesi Ebû'l-Mecd'dir. Nesebi Hz.Ali'ye kadar ulaşır.
       Babası Rıfaî Tarikati’ne Mensup’tu. Babasının Rıfaî Hırkası’nı giyen Desûkî (Dusûkî), sonra da hem Rıfaî hem Sühreverdî olan Şeyh Necmüddin el-İsfahanî'ye İntisap ederek, her iki Tarikat’ten de Hırka giydi.
       Hayat’ının 20 Yıl’ını Desûk'taki Halvethane’sinde Eser yazmakla geçirdi. 676 (1272) Tâcü'l-Arus'a göre 692 (1294) de Vefat etti.

      Tarikat Ehli arasında, her birisinin Hulefa-i Raşidîn'den birinin Hidayet ve İrşad’ına Mazhar olduğu Kabul edilen 4 Qutub’dan Desûkî, İmam Ali'nin Maneviyat’ına Varis addedilerek, Kitaplar’da Keramet ve harikulada hal Sahibi Velîler’in en önde geleni olarak zikredilir.
      Şeriat’a Quvvetle yapıştı. Tarikat’inde Şeriat’ten ayrılmamayı Esas ittihaz etti. Müridler’ine, Şeriat’a uymalarını Tavsiye ettiği gibi, aynı zamanda Şeyh’in Telkin ettiği şeyleri de bizzat Nefisler’inde Tatbik ederek Haqiqat ile Şeriat’i mezcetmeleri üzerinde Israrla dururdu. Şeriat’tan ayrılan kimse en yakın hatta Evladı dahi olsa, Nazarında Makbul değildi. Bununla beraber Şeriat’a yapışan kimseyi, Dünya’nın öbür ucunda da bulunsa ve hatta onu hiç tanımasa, yine Evlad’ı Telakki ederdi.  Onun İnancına göre şeriat Asıl, Tarikat Fer'îdir.
      Desûkî, Tarikat’i Dünya Menfaatlerine Alet edenlere Hücum eder, Eserlerini de sadece bazı Mes'eleleri İzah Maksadıyla yazdığını söylerdi.  [1]