EBÛ ABDİLLAH SİRÂCÜDDİN ÖMER İBNU EKMELÜDDİN el-GÎLÂNÎ el-HALVETÎ

1317-1397   717-800

          Şeyh Ebû Abdillah Sirâcüddin, Lahcan'da doğdu ve orada büyüyerek Harezm'de bulunan Amcası Ahi Muhammed bin Nûri'l-Halvetî'nin yanına gitti. Ömrünü çoğunlukla Halvet’te geçirdiği için Halvetî Lakabını aldı. Amcasının h717 (1317)'de Vefatı üzerine Halvetiyye Tarikati’nin Pîr’i oldu.  Bundan sonra Ebû Abdillah, Tebriz Civarında Hûy'a, bir Aralık Mısır'a, oradan da Hicaz'a giderek Hac yaptı.. Daha sonraları Sultan Üveys'in Daveti üzerine Herat'a gitti, orada 750 (1349) diğer bir Rivayete göre 800 (1397-98) de Vefat etti.[1] Yerine Seyyid Celalüddin Yahyâ ibnu Bahaüddin el-Bakûbî geçti.

 

         Eserleri:

         Osmanlı Müelleifleri’nde şu Eserleri sayılır:

-Esâru't-Talibîn,

-Şifau'l-Esrar,

-Esrar-ı Ulûhî,

-Keşfü'l-Qulub,

-Meratib-i Esrar-ı Qalb,

-Esrani'l-Vudû',

-Rumuzu'l-İşarat,

-Menazilü'l-Arifîn,

-Şerhu Esma-i Semaniyye,

-Şerhu Sualat-ı Gülşen-i Râz,

-Etvaru'l-Qalb, İlm-i Ledün,