ŞİHÂBÜDDİN SÜHREVERDÎ
Ömer bin
Muhammed olan Sühreverdî
1144-1226 539-623
Soyu Hz. Ebübekr’e dayanır. Tasavvuft’a İntisab’ı
Amcası Ebû'n-Necib Sühreverdî'yedir. 539 (1144) de
doğdu. Fıqıh, Hadis, Tasavvuf ve diğer İlimler’de Zamanının
ileri gelenlerindendi. Bir Rivayete göre 623 (1226), diğer bir
Rivayete göre de 632 (1234-35) tarihinde vefat etti.
Abdu'l-Qadir Gîlanî ile görüştüğü, Abdu'l-Qadir'in ona:
"Sen Irak'ta Meşhur olanların Sonuncususun" der..
Zamanında Bağdad Şeyhler’inin Şeyh’i olup, çoğu
Vakitlerini Halk’ın Müşkiller’ini halletmeye vakfederdi. Bir
Gün birtakım kimseler Sühreverdî'ye gelerek: "Ey bizim
Efendimiz! Amel’i terkederek Tembel ve Avare oluruz, eğer Amel
edersek, Gönlümüze Gurur gelir, bu Hususta ne buyurursunuz?"
diye sordukları zaman, Cevaben o: "Amel’e Devam ediniz,
Gurur’un gelmemesi için de Allah'a Dua ve İstiğfar’da
bulununuz" buyurdu.
Eserleri:
Pek
çok Eser te'lif etti. En Meşhuru "Avârifu'l-Mearif'dir.
-Cezbü'l-Qulûb ila Muvasalati'l-Mahbûb,
Halep'de 1328 (1910) da basıldı. 31 Sayfa."
-Avarifü'l-Meârif, 63 Bab’dır, 1294 (1877)'de
Mısır'da İhyau'l-Ulûm Kenarında olarak basılmıştır.
